Дило, назди касе биншин, ки у аз дил хабар дорад,
Ба зери он дарахте рав, ки у гулхои тар дорад.
Дар ин бозори атторон марав хар су чу бекорон,
Ба дукони касе биншин, ки дар дукон шакар дорад.
Эй рафиқ, чунон ки ин мисраҳо баён мекунанд дар замони муосир, инсон бояд бо кӣ ҳамнишин, ҳамсуҳбат ва ҳамқадами худро бодиққат интихоб кунад. Чӣ тавре ки дарахт сабз бошад ҳам, лекин дар саҳрои беоб ҳаёти худро давом дода наметавонад, инсон низ дар ҷойи ноустувор рушд нахоҳад кард. Дар ҳаёт интихоби роҳ ва ҳамроҳ аз ҳар чизи дигар муҳимтар аст. Дарахти сабз низ барои реша давондан ва мева додан ба хоки ҳосилхез ва оби равон эҳтиёҷ дорад. Инсон низ чунин аст: агар ӯ дар миёни афроди ғояпарвар, созанда ва пешбар бошад, нерӯ ва истеъдодаш дучанд мегардад.
«Бо бад нишинӣ, бад шавӣ, бо нек нишинӣ, нек шавӣ».
Беҳтарин сафар — сафарест ба даруни худ. Пеш аз он ки дар ҷустуҷӯи ҳамнишини комил ё муҳити созанда бошем, бояд қалби хешро гӯш диҳем. Инсоне, ки бо дунёи ботинии худ ошно аст, ҳеҷ гоҳ гумроҳ намешавад, зеро чароғи роҳи ӯ имон, дониш ва садоқат ба асл аст.
«Худшиносӣ муқаддимаи Худошиносӣ аст». То замоне ки мо худро дар тангноҳои рӯзгор намеёбем ва садои қалби худро намешунавем, ҳар гуна ҳамнишинӣ ё муҳит муваққатӣ хоҳад монд. Вақте инсон худро ва Холиқи хешро шинохт, дарк мекунад, ки бо кадом инсон метавонад ҳамқадам ва ҳамроҳ бошад.
Дар ниҳоят, бузургтарин ва содиқтарин роҳнамои инсон дар ин дунё — виҷдони бедор, дили бохабар ва андешаи солим аст. Бигзор ҳар қадами мо дар ин роҳ мустаҳкам, муҳит ва ҳамнишиномон сабаби рушду болидагии рӯҳӣ бошанд.