Барои ин, мо бояд умед бандем, дӯст дорем, хато кунем ва гоҳе корҳое анҷом диҳем, ки шояд як сол пеш онҳоро девонагӣ меҳисобидем. Ҷуръат кунед! Он чиро, ки аз таҳти дил мехоҳед, анҷом диҳед ва аз пайи орзуҳое равед, ки қалбатон воқеан ба сӯйи онҳо мекашад.
Боз умед бандед
Пас аз ҳар талафоти сангин, зиндагӣ ҳанӯз ҳам барои оғози нав ҷой дорад. Ҳатто вақте ки дил холӣ мешавад ва орзуҳо оҳиста-оҳиста ранг мебозанд, умед поёни мубориза нест, балки сабаби аз нав бархостан аст. Умед яке аз нерӯмандтарин қувваҳоест, ки инсон метавонад дар вуҷуди худ нигоҳ дорад.
Умед бандед, ҳатто агар ҳама шуморо ноумед карда бошанд. Умед бандед, ҳатто агар худро комилан танҳо эҳсос кунед. Маҳз ҳамин истодагарӣ дар баробари таслим шудан аст, ки моро воқеан зинда нигоҳ медорад.
Вақте инро дарк мекунед, мефаҳмед, ки комилии зиндагӣ на ҳамеша дар дастовардҳои бузург, балки дар лаҳзаҳои оддии он нуҳуфтааст: гоҳе он дар лаззати як хӯроки оддӣ, дар эҳсоси насими сард бар рӯй ё дар ғарқ шудан ба кори эҷодиест, ки онро танҳо барои шодии дил анҷом медиҳед.
Зебоии зиндагӣ маҳз дар он аст, ки на ҳама чиз мувофиқи нақшаи мо пеш меравад. Гоҳе рӯйдодҳои ғайричашмдошт, душвориҳо ва роҳҳое, ки ҳаргиз тасаввур намекардем, ба зиндагии мо маънои тоза мебахшанд. Мо наметавонем аз тарси оянда аз зиндагӣ даст кашем, зеро вақт намеистад. Он ҳамеша ба пеш меравад, новобаста аз он ки дар зиндагии мо чӣ мегузарад. Аммо метавонем ҳамқадами он шавем, шодӣ кунем ва биомӯзем.
Мо набояд аз ношинохтаҳо битарсем, зеро бузургтарин саргузаштҳои зиндагии мо шояд дар паси онҳо пинҳон бошанд. Аз хатоҳо низ набояд битарсем, зеро онҳо рӯзе ба қиссаҳое табдил меёбанд, ки нақл хоҳем кард.
Шояд яке аз талхтарин пушаймониҳои инсон дар поёни умр ин бошад, ки зиндагӣ кард, аммо натавонист онро ба маънои ҳақиқӣ зиндагӣ кунад.
Зиндагӣ идома дорад. Ҳамин ҳоло, дар ҳамин лаҳза, дар миёни ҳамин рӯзгори печида. Ва зиндагӣ мехоҳад, ки онро эҳсос кунем.
Ман аз кадом хомӯшӣ метарсам?
Вақте аз ҳаракат бозмемонем, аз ҷустуҷӯ даст мекашем ва садоҳои беҳудаи рӯзгори ҳаррӯзаамонро хомӯш мекунем, ногаҳон эҳсос мекунем, ки гӯё дар пеши рӯямон чоҳи чуқури пур аз тарсу изтироб кушода шуадааст, ки аз даҳшати он нафасамон танг мешавад. Мо ҳар баҳонаеро барои гурехтан аз он ба кор мебарем: худро дар миёни дӯстон андармон мекунем ё ҳангоми пайдо шудани мавҷи ғаму дилсардӣ чеҳраи худро пушти равшании экран пинҳон месозем.
Мо аз хомӯшӣ метарсем, зеро он моро маҷбур мекунад бо ҳақиқатҳое рӯ ба рӯ шавем, ки солҳост аз онҳо мегурезем: бо ғамҳое, ки дар дил пинҳон кардаем ва ҳатто ба худ иҷозаи гиристан надодаем; бо орзуҳое, ки аз онҳо даст кашида, ба гӯшаи фаромӯшӣ супурдаем; ва бо он ҳақиқати талх, ки масъулияти зиндагӣ ва интихоби роҳи худ бар дӯши худи мост.
Хомӯшӣ холӣ нест. Он пур аст. Пур аз суханҳое, ки ҳаргиз нагуфтед. Пур аз узрхоҳиҳое, ки дер садо доданд. Пур аз саволҳое, ки шояд ҳеҷ гоҳ ҷавоб наёбанд. Шояд барои ҳамин шабҳо вазнинтар мегузаранд. Зеро хомӯшӣ ҳама чизро ба ёд дорад.
Мо ба худ вонамуд мекунем, ки хомӯшӣ ҳуҷраи холиест, ки рӯҳ метавонад дар он болҳои худро боз кунад. Аммо шояд ин танҳо дурӯғест, ки ба худ мегӯем, то сардии онро таҳаммул кунем. Дар асл, хомӯшӣ додгоҳ аст. Додгоҳе, ки ниқобҳои ҳаррӯзаи моро аз чеҳраамон бармеканад ва моро дар баробари вайронаҳои ҷаҳони ботинии худ бараҳна мегузорад.
Вақте касе аз ман мепурсад, ки аз чӣ метарсам, одатан ҷавоби содае медиҳам: аз торикӣ. Баъзан мегӯям: аз баландӣ, сӯзанҳо, наҳангҳо, тортанакҳо ё парвоз. Шояд аз ҷойҳои танг, дард ё садоҳои баланд. Аммо тарсҳои воқеии худро пинҳон мекунам. Онҳоро дар дуртарин гӯшаи вуҷудам нигоҳ медорам, зеро бузургтарин тарси ман ин аст, ки шумо маро бубинед. Ҳамон гуна, ки ман худамро мебинам.
Қудрати хомӯшӣ
Хомӯшӣ гоҳе аз сухан вазнинтар аст. Он метавонад дар дили инсони сангдил муҳаббат бедор кунад ё нисбат ба қурбонии бегуноҳ нафрат ба вуҷуд оварад. Аммо хомӯшии ҳақиқӣ осон нест. Он танҳо бастани даҳон нест, балки кӯшиш, сабр ва худдориро талаб мекунад. Гоҳе хомӯш мондан маънои онро дорад, ки суханҳо ва рафтори озордиҳандаи дигаронро дар зеҳни худ борҳо аз назар гузаронед, ҷавобе омода кунед, онро танқид намоед, мантиқи ақли худро бо эҳсоси дилатон бисанҷед ва дар ниҳоят худро қонеъ созед, ки хомӯш мондан роҳи қавитар аст.
Хомӯшӣ ҳамеша аз заъф ба вуҷуд намеояд. Гоҳе он нишонаи интизоми ботинӣ ва худдорӣ аст. Зеро посух додан ба зиштӣ бо зиштии дигар танҳо шуморо ба ҳамон сатҳе поин мебарад, ки мехостед аз он дур бошед.
Хомӯшӣ ба мо меомӯзад, ки гоҳе ба ҷойи посух додан, мушоҳида кунем; ба рафтори худ назар андозем, хатоҳои худро бишносем ва дар хомӯшии атрофиён низ чизҳоеро дарк кунем, ки шояд дар миёни садои суханҳо аз назарамон пинҳон мондаанд.