Мо бояд бо ин лаҳзаҳои торик рӯ ба рӯ шавем ва дарк кунем, ки ранҷи имрӯз маънои аз байн рафтани умеди фардоро надорад. Дард баъзан беохир менамояд, зеро мо дар миёни тӯфон қарор дорем. Аммо ҳеҷ тӯфоне ҳамеша бо як шиддат идома намеёбад. Умедро нигоҳ доштан нишонаи заъф нест, балки далели устувории рӯҳест, ки намегузорад ториктарин лаҳзаи зиндагӣ сарнавишти тамоми умрро муайян кунад.
Вақте ман ҳастам, марг нест; вақте марг ҳаст, ман нестам. Пас, чаро бояд аз чизе битарсам, ки танҳо дар набудани ман вуҷуд дорад?
— Эпикур —
Ҳамаи мо рӯзе мемирем, аммо бисёре аз мо ҳеҷ гоҳ зиндагӣ карданро ба маънои ҳақиқӣ намеомӯзем. Рӯзҳои худро гӯё дар хоб сипарӣ мекунем. Лаҳзаҳои имрӯзаамонро ба умеди фардои номаълум аз даст медиҳем ва тарси нокомӣ, сарзаниши дигарон ва ношинохтаҳо моро аз зиндагии воқеӣ бозмедорад.
Мо медонем, ки рӯзе умрамон ба поён мерасад, аммо ин ҳақиқат набояд танҳо моро битарсонад. Баръакс, бояд моро водор созад, ки зиндагиро беҳуда нагузаронем, қадри вақти худро донем ва аз ҳар лаҳзаи умр ба хубӣ истифода барем.
Гоҳе тарси марг бо тарси худи зиндагӣ пайванд мехӯрад. Вақте зиндагиро бо тамоми хушиву нохушиҳояш қабул мекунем, аз таҷрибаҳои нав наметарсем ва аз тарси ранҷу озор худро аз зиндагӣ канор намегирем, оҳиста-оҳиста дарк мекунем, ки умр гузарон аст ва бояд қадри ҳар лаҳзаи онро донем.
Инсоне, ки бо мақсад зиндагӣ мекунад, эҳсосоти худро пинҳон намесозад, дӯст медорад ва суханони муҳими дилашро ба фардо намегузорад, камтар гирифтори пушаймонии рӯзҳои аздастрафта мешавад.
Одамон дар бораи шумо суханони зебои зиёде доранд, аммо аксаран онҳоро танҳо пас аз маргатон ба забон меоранд.
— Фёдор Достоевский —
Ҳамаи мо рӯзе мемирем. Ҳамаи мо! Чӣ саҳнаи аҷибест зиндагӣ! Танҳо ҳамин ҳақиқат бояд моро водор созад, ки якдигарро бештар дӯст дорем, аммо чунин намешавад. Мо аз чизҳои ночиз метарсем, ба масъалаҳои майдаву беҳуда гирифтор мешавем ва умри худро сарфи ташвишҳое мекунем, ки шояд ҳеҷ арзише надоранд.